ماه هم از بركه ي خود دور، اما با وي است
مي شود خود دور بود، اما هميشه در كنار

ما دو تا ريل موازي، جاي شكرش باقي است
مي شود ده كوپه آن سوتر، وليكن هم قطار

نور چشمانت، ستاره، كهكشان ها، فاصله
حاضرم حتي اگر صد سال نوري، انتظار

موي خرمايي ولب، خرمايي، اما بر نخيل
خود بگو ما را چه سودي هست خرما بر مزار

لب كه قابل نيستم، بگذار گوشت را به خاك
مي رسد از گورمن آواي يارا... يار... يار

دلم براي شب شعر چشم هاي تو، آه!
براي خنده ي گه گاه ماه تنگ شده

دلم براي كلاس و حياط دانشگاه
براي شيطنت گاه گاه تنگ شده

دلم براي خموشيّ انتظار وقرار
براي نيمكت رو به راه تنگ شده

دلم براي نفس هاي تند و دلهره ها
براي واژه خوشرنگ آه تنگ شده

هر كسي را خبر يار رسيد
ميوه ي وصل من اما كال است

سال تحويل شد اما افسوس
ماهي تُنگ دلم بي حال است

قفسي باز و كبوتر مانده است
چه شده؟ مي داني؟ بي بال است!

غزل عاشقي از ذهن پريد
شاعر شعر دل من، لال است

تيشه سهم فرهاد، سهم شيرين، تلخي است
سهم ليلي حسرت، سهم مجنون، آه است

روزگاري است كه دل، بي تو است و بيدل
شب من بي ماه و قلعه ام بي شاه است

ميوه ي كال تويي، خواهش خاك منم
تارسيدن اي دوست، صبر بس جانكاه است

ميوه ي ممنوعت، سهم دستان من است
جاذبه، سيب، سقوط، لحظه ي دلخواه است